Om uw bezoek aan onze website te optimaliseren, gebruiken wij cookies. Door verder te gaan, stemt u daarmee in. Lees meer over het gebruik van cookies.

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Ontmoeting

Gelouterd door de kunst

Interview met Wim Vandekeybus

Interview met Wim Vandekeybus

“Door verhalen te tonen op scène, kan kunst ons confronteren met tragiek zonder levens te verwoesten. Want wat je op scène ziet, is niet echt. Het is een verhaal. Maar je gaat wel gelouterd naar huis. Die catharsis is belangrijk in een maatschappij die geen ruimte meer laat voor risico en tragiek.”  Een gesprek met choreograaf Wim Vandekeybus.

Wim Vandekeybus is gedreven als geen ander. In 1984 verliet hij de universiteit om danser te worden. Met zijn 21 jaar was hij daar toen zogezegd al te oud voor. Maar niet veel later toerde hij al twee jaar lang de wereld rond met de dansgroep van Jan Fabre. Nog geen 25 was Vandekeybus toen hij in Madrid met onervaren jongeren zijn gezelschap Ultima Vez (‘laatste keer’) oprichtte. In 1987 volgde het eerste werkstuk, What the Body does not Remember. Het publiek herinnert zich ongetwijfeld nog de schijnbaar roekeloze energie waarmee de dansers elkaar te lijf gingen, en de bakstenen die door de lucht suisden. De voorstelling won in New York de ‘Bessie Award’ en maakte de jonge kunstenaar uit de Kempen op slag beroemd. Vandaag geeft zijn naam op meer dan 500.000 hits op Google en is Ultima Vez een kmo met 25 personeelsleden.

Trotse papa

© Danny Willems

© Danny Willems

De zakelijke leiding heeft Vandekeybus uit handen gegeven. Dat geeft hem tijd om te luisteren naar het geknetter in zijn hoofd, en om als choreograaf, regisseur, acteur en fotograaf binnen- en buitenland af te reizen met zijn creaties. Tegelijk is hij ook een familieman. “Kinderen op de wereld zetten, sommige kunstenaars zien dat niet zitten. Ik wel, ik ben daar trots op. Als je niet de hele nacht op café hangt, is het kunstenaarsbestaan best wel combineerbaar met het ouderschap. Lang ontbijten en mijn zoontje naar de crèche brengen, fijn is dat. Kinderen zijn een motivatie om te werken aan een betere wereld.”

 

“Onze maatschappij is geobsedeerd door veiligheid en zekerheid. Op je 40e moet je al aan je pensioen denken! Terwijl onzekerheid oneindig veel mooier en uitdagender is. Het is wat kunst kostbaar maakt.”

Wim Vandekeybus, Ultima Vez

Kunst en tragiek

Toen hij zelf nog een tiener was, hield Vandekeybus een plakboek bij vol catastrofenfoto’s. En ook nu blijft hij gefascineerd door rampen: momenten waarop de mens de controle kwijt is. Het sluit aan bij een van zijn fundamentele observaties: “De maatschappij weet niet hoe ze moet omgaan met het kwellende, het emotionele. Veiligheid, zekerheid, het zijn obsessies geworden, nog meer sinds 11 september. Op je 40e moet je al aan je pensioen denken! Dat concept van overorganisatie werkt niet écht. Onzekerheid is oneindig veel mooier en uitdagender. Dat is wat kunst kostbaar maakt. Theater creëert de mogelijkheid mensen te confronteren met tragiek zonder dat die hun leven verwoest. Want wat je op de scène toont, is niet echt. Maar het publiek gaat wel gelouterd naar huis.”

Verhalen die doen nadenken

Tegelijk is Vandekeybus er niet op uit de kunst haar eigenheid te ontnemen. “Je mag de kunst niet overladen met maatschappelijke boodschappen. Er moet ruimte blijven voor poëzie en tijdloosheid. En voor verhalen. Het podium is een communicatiemedium, waarmee je verhalen vertelt die doen nadenken.”

 

De laatste verhuizing

Begin 2012 verhuisde Ultima Vez naar een oud industrieel complex in Sint-Jans-Molenbeek. Alles is daar samengebracht: kantoren, stockage van decors, een technisch atelier en twee oefenstudio’s. Uitzonderlijk aan de locatie is de grote oppervlakte van de overdekte ruimte, zonder pilaren, zodat het gezelschap er naar hartenlust kan repeteren. Om de aankoop en de ecologische renovatie van het gebouw te financieren, deed Ultima Vez voor 50% een beroep op een krediet bij Triodos Bank.

Kijk hier wie we nog financieren in de sector kunst & cultuur.

 

Wat vindt u van "Gelouterd door de kunst"?

Gelieve een comment te schrijven.

Gelieve uw naam in te geven.